Toen ik de vorige maand in Frankrijk was, dacht ik regelmatig even aan thuis. Dan zag ik bijvoorbeeld iemand met een alpinopet op en een stokbrood bij de bakker vandaan komen en dan dacht ik: dat zul je bij ons niet snel zien. Of als ik ’s avonds voor het huis op de heuvel naar de horizon keek en me verbaasde over de absolute stilte, dan dacht ik: zo stil was het bij ons ook ooit.
De volgende dag dacht ik opeens aan iemand die ik vanaf de brugklas nooit meer had gezien. Hij kwam van de boerderij. Hij kwam weleens te laat op school en dan zei hij zonder schaamte, maar ook zonder trots dat hij nog even met de trekker persvoer had moeten halen omdat zijn vader druk was met papieren. Apart hoe die herinnering opeens weer voorbijkwam. Achteraf kwam het misschien wel omdat ik in Frankrijk nog boeren zag op kleine trekkers.
Op die kleine Franse plattelandsweggetjes moet je altijd wel even aan de kant als er een trekker je tegemoetkomt. En hoe zo’n boer dan de vinger opsteekt. Dat is geen ’hallo’ of ’goeiemorgen’. Dat is gewoon ’moi’. Zo ziet het er gewoon uit. De manier waarop die vinger opgestoken wordt. Ik probeerde het later op een terras uit te leggen aan een Fransman. Dat lukte bijna niet. En niet alleen omdat ’moi’ in het Frans ’ik’ betekent.
’s Avonds onder de sterren dacht ik terug aan waar ik vandaan kom en hoe die ’moi-vinger’ steeds minder te zien is bij ons. Ik moest denken aan die ene weg achterlangs die ik weleens neem als ik van Emmen naar huis rijd. Ik hou van dat stukje. Maar ook daar kom je heel af en toe een tegenligger tegen. Je gaat dan beide voor de helft de berm in en het vriendelijke ’moi-vingertje’ gaat omhoog. Maar laatst een keer dus niet. De tegenligger ging niet eens half de berm in. Geen vriendelijk knikje of niks. Dat het me toch wat deed, merkte ik pas weken later in Frankrijk.
De volgende dag was ik bij een Franse slager. Hij had van die rode slagerswangen. Komt vast omdat ze altijd in de kou staan. Ik moest meteen denken aan die lieve slager bij ons op het dorp vroeger. Kon me zijn stem zelfs weer voor de geest halen.
Vanuit de verte kun je soms beter zien waar je vandaan komt dan vanaf dichtbij.
Dagblad van het Noorden, 10 oktober 2026
Website: Alderlane