Seattle is een grote, moderne havenstad linksboven in Amerika. Het regent er net zo vaak als bij ons, maar de zomers zijn er prachtig. De zon glinstert dan van vroeg tot laat op het heldere, koude water van de baai. De meeuwen vliegen tot aan de toppen van de spiegelende wolkenkrabbers. Achter de stad, in de verte, zie je op heldere dagen een dode vulkaan.
De mensen in Seattle kwamen van oorsprong overal vandaan. Er waren natuurlijk de oorspronkelijke bewoners. Een van hun leiders was Chief Seattle. Toen kwamen de Europeanen, Aziaten, zwarte mensen uit het zuiden en Mexicanen naar de havenstad.
Ik vond Seattle jaren geleden al meteen te gek. De ’alles kan’-mentaliteit, het moderne, de muziek en de kunst, maar ook vooral de foodscene. Daar aan de koude Pacific is er een overvloed aan schaal- en schelpdieren en een fantastisch aanbod aan verse vis. Jonge, hippe chefs beginnen restaurantjes waarin alle culturen van de stad samenkomen op een bord.
Maar wat er ook is: een oude Chinese wijk. Chinatown. Daar kom ik graag. Zelfs om te ontbijten. De dag beginnen met een kan thee en wat cheung fun. Dat zijn dunne, zachte rijstnoedelvellen, gemaakt van rijstmeel en water, die gestoomd worden en daarna opgerold. Ik neem altijd die met gestoomde garnalen erin. Er komen drie van die glibberige rolletjes op een schaaltje met wat lichtzoete sojasaus erop en soms wat lente-ui en een drupje sesamolie.
Zo zat ik daar laatst op een morgen in een heel klein tentje fijn cheung fun te eten. Naast mij kwam een jonge Asian-American zitten. Werkkleding aan. Hij kreeg een schaal noodles voorgezet. Ik pakte net weer een stukje cheung fun met mijn stokjes en hij zei: ,,Better than eggs and bacon, right?”
Ik moest lachen. Zo raakten we al kauwende in gesprek. ,,Netherlands!” Dat vond hij interessant. Al vrij snel verontschuldigde hij zich voor hun president. Hij vertelde dat het ook zijn fout was. Hij stemde altijd democratisch, maar de vorige keer waren die dusdanig veel bezig met gender en woke, dat het „gewoon niet meer Amerikaans was”. Dan maar een republikein. Daar had hij dus spijt van. Want de president ging zich gedragen als een koning. „Als er íéts Amerikaans is, vanaf de oprichting van Amerika, is het: NO KINGS!”
Vanaf toen viel me het op. Overal waar ik in Amerika kwam, zag en hoorde ik het opeens. Het leek alsof Amerika zichzelf eraan moest herinneren waar het ooit voor was opgericht. NO KINGS.
Dagblad van het Noorden, 14 november 2026