Ergens naar verlangen, dat hoort bij de mens. Anders waren we nooit zover gekomen. Als de eerste mensen in Afrika gedacht hadden: het is wel prima zo, we blijven mooi waar we nu zijn, dan had de mens zich nooit over de aarde verspreid. Maar zo ging het niet. Vanaf dat ze rechtop konden lopen, keken ze naar de verre verten. Wat zou er zijn achter die heuvel? Wat treffen we aan, aan de andere kant van dat grote water? Meer voedsel? Groenere heuvels? Helderder water en rust en vrede?
Ze gingen. En vanaf dat moment trok de mens verder en verder. Naar waar wij nu leven, maar ook helemaal Azië in. Zelfs door tot wat nu Australië heet. En vanaf Azië bovenlangs over sneeuw en ijs naar wat we nu Amerika noemen. Zelfs met vlotten naar de kleinste eilandjes in de Grote Oceaan. Altijd maar denken dat er ergens iets is waar we zo naar verlangen.
Want verlangen doen we. Naar een beter leven. Naar gemak. Zo vond de mens steeds nieuwe dingen uit. Van stenen pijlpunten naar bijlen van brons. En voor je het wist schoten we op elkaar met geweren. Want we verlangen ook naar macht. Of nou ja, niet iedereen misschien. Waar bijna iedereen wél naar verlangt, is liefde. Dat houdt de boel mooi in balans. En zorgt voor nakomelingen in veel gevallen. En de nakomelingen verlangen ook weer. Ooit naar brood op de plank. Nu naar een mooie auto, vakanties, sushi of de nieuwste telefoon.
Toch wordt ’tevredenheid’ als het grootste geluk beschouwd. Tevreden met wat je hebt en waar je woont. Tevreden met wie je bent. Die lange, rustige zucht van: zo is het goed. Tevreden roerend in de koffie denk je: jammer dat ik geen kokosmakronen in huis heb. Die kregen we altijd bij opa en oma. Och, kon ik maar even terug naar die tijd.
Voor je het weet zit je toch weer te verlangen. Maar dan denk je al snel: er zijn wel belangrijkere dingen om naar te verlangen. Vrede op aarde bijvoorbeeld. Als iedereen nou eens zou wensen dat er nooit meer gevochten zou worden? We moeten verder met elkaar. Wat is er achter de heuvels? Een wereld waar elk mens in vrede tevreden kan zijn?
Maar ook daar zullen we nog altijd verlangen naar iets. Daar kunnen we niks aan doen. Verlangen hoort bij de mens. Anders waren we nooit zover gekomen.
Dagblad van het Noorden, 29 augustus 2026
Website: Alderlane