Het leek me wel weer mooi om wat wilde bloemen voor het huis te hebben dit jaar. Dus er kwam op een avond iemand met een trekkertje om een brede strook langs het pad zwart te maken. Vervolgens harkte de man die mijn erf altijd mooi groen houdt heel secuur alle polletjes eruit. Daarna strooide hij zorgvuldig speciaal gemengd bloemenzaad en harkte het er netjes onder. Prachtig om te zien, zo’n behoorlijke strook, zo mooi zwart en egaal. Elke morgen keek ik tevreden uit het raam. Op een dag zag ik wel dat de twee reetjes die zich in de bosjes achter mijn huis veilig voelen, ook even voor het huis waren geweest en wat pootafdrukjes hadden achtergelaten. Maar ja, dat kunnen die reetjes ook niet weten dat er veel werk in heeft gezeten om die toekomstige bloemenbaan zo mooi netjes te krijgen.
Op een middag werd er een pakje bezorgd bij mij. Ik nam het aan en de bezorger stapte weer in zijn grote bus. In plaats van te keren op het stuk dat ik speciaal daarvoor heb laten bestraten, jaagde hij hard achteruit en keerde dwars door de zwartgemaakte, ingezaaide strook en liet daarmee diepe sporen achter in de rulle grond. Ik denk dat het voor het eerst in mijn leven was dat ik met een gebalde vuist iemand vloekend achterna schreeuwde. Maar hij was al weg. Ik ging weer in huis met al mijn vragen. Had die man niet thuis geleerd dat als grond zwart is, er waarschijnlijk net iets ingezaaid is? Dacht hij überhaupt na? Deed hij het met opzet? Die sporen blijf je het hele jaar zien. Ook al hark je het even weer netjes.
Ik besloot het pakje open te maken in de hoop daar een beetje van op te vrolijken. Ja, ik wist het weer. Ik had op Instagram maanden daarvoor een muzikant gezien die zelf van plastic buizen een soort blaasinstrument maakte. Klonk een beetje als een saxofoon. Een leuk, gekkig instrumentje. Je kon hem steunen door geld over te maken en dan zou je zo’n handgemaakt instrument ontvangen. Dat had ik gedaan. In het pakje zat een papiertje vol Chinese tekens. Daaronder lag een blokfluit van plastic. Een goedkoop, plastic rotding. Een fluitje van een cent.
Ik ben maar wat op het plastic geval gaan spelen en dacht ondertussen na over welke les ik hiervan kon leren.
Dagblad van het Noorden, zaterdag 23 mei 2026
Abonneer je hier op de nieuwsbrief en de wekelijkse column van Daniël Lohues!
Website: Alderlane