,,Zijn vorige vriendin had hij ontmoet op een cursus voor het werk. Ze werkten bij dezelfde, landelijke firma. Zij kwam uit het Westen ergens. Ze hadden elkaar helemaal gevonden. Ze konden zo goed praten. Ze liepen hard van stapel en binnen een paar maanden woonde ze bij hem in hier. Spontane meid. Kon je niks van zeggen. Ze was er in het vervolg altijd bij. Nou ja, niet altijd, want ze gingen vaak even weg met z’n tweeën. Berlijn. Londen. Bali. Hij veranderde wel een beetje, maar dat heb je al gauw als je zo opgaat in elkaar. Ze vond het prachtig in onze buurt en kon haar oude baan eigenlijk gewoon aanhouden hier. Zelfde bedrijf, ander kantoor.
Op verjaardagen kon je haar er goed bijhebben. Dan had ze het hoogste woord en iedereen mooi lachen en zo. Hij zat dan trots om zich heen te kijken. Soms begon ze wel over politiek. We knikten dan een beetje en gaven haar gelijk. Hij begon zelf ook steeds vaker over dingen waar wij het met de jongens anders nooit over hadden. Stikstof. Midden-Oosten. Niet omdat die dingen ons niet interesseerden. Gewoon omdat we het niet gezellig vonden. Op een avond, toen we bij een van de jongens achter het huis zaten te bierdrinken, zei iemand er wat van. „We gaan nu geen moeilijke gesprekken voeren hoor.” Hij zei sorry, maakte een mooi, grof grapje en plopte met zijn aansteker een nieuw flesje bier open.
Daarna zagen we hem steeds minder. En als hij er wél bij was, kwam zij altijd mee. Wat ons op begon te vallen is dat ze steeds vaker commentaar had op ‘hier’. Met oud en nieuw belde ze de politie, omdat ze last had van het carbidschieten bij de buren. Ook het paasvuur vond ze belachelijk. „Niet meer van deze tijd.” Dat de winkels hier op feestdagen gesloten waren, was hét bewijs dat Drenthe een achtergebleven gebied was, zei ze toen we met de groep gezellig aan het barbecueën waren. Ze dronk die middag stevig door in de wijn. Toen iemand een opmerking over Ter Apel maakte, ontplofte ze. Wij waren allemaal maar smerige PVV-tokkies en Facebook-paupers. Ze vertrokken met kwaaie koppen.
We hebben haar nooit meer gezien. Ze ging terug naar waar ze vandaan kwam. Hij heeft er flink verdriet van gehad. Inmiddels heeft hij dus een nieuwe vriendin. We hebben haar nog niet gezien.”
Dagblad van het Noorden, 30 mei 2026
Abonneer je hier op de nieuwsbrief en de wekelijkse column van Daniël Lohues!
Website: Alderlane