Vanavond ga ik The Longest Day kijken. De beroemde film uit 1962 over de geallieerde landing in Normandië. Die kijk ik elk jaar op 6 juni. De eerste keer zag ik ‘m samen met opa. Toen was ik nog klein. Opa had zelf gevochten tegen de Duitsers, aan het begin van de oorlog. Hij voorzag de film van uitvoerig live commentaar. En daar in die donkere achterkamer zag ik hem in het schijnsel van de zwart-wit-tv ook een beetje huilen. Dat had ik hem nog nooit eerder zien doen en dat zou ook de enige keer blijven.
The Longest Day kwam zolang ik weet gewoon wel op televisie op 6 juni. Maar die traditie lijkt gestopt te zijn ergens de laatste jaren. Ik had de film natuurlijk eerst wel op video. Later op dvd. De videorecorder is al vele jaren geleden op de stort beland. De dvd’s liggen ook al een paar jaar ergens in dozen op de zolder. Had al gekeken of er een zender was die de film gewoon uit zou zenden, maar heb niks gevonden. Dan maar kijken welke streamingsdienst ‘m aanbiedt. Iemand zei dat hij ook gewoon in goede kwaliteit op YouTube staat. Dus ik heb de laptop inmiddels aan de tv gekoppeld. Vanavond gaat het gebeuren.
Ik ken de film zo’n beetje uit de kop inmiddels. Onvergetelijke scènes. „Gummipuppen?!” „Verwunden mein Herz mit eintöniger Mattigkeit?” En die parachutist die aan de kerktoren blijft hangen. De aalmoezenier die in het moeras maar blijft duiken naar zijn communiekoffertje. „Pluskat!!” „Die invasion!!” „The Führer schläft…” Al die jonge kerels die dat strand oprennen. Het Schotse regiment wordt aangevoerd door een doedelzakspeler. Zoveel indrukwekkende momenten. En na de vreselijke strijd op de stranden stopt de film. Maar de echte strijd was dan nog maar net begonnen.
Al die jonge kerels. Hun leven niet zeker. Maar Europa moest bevrijd worden van de nazi’s. En het is ze gelukt. Dankzij hun dappere strijd en die van de Russen vanuit het Oosten, zijn wij opgegroeid in vrijheid. Wij zijn groot geworden met het idee dat er in het uiterste geval gestreden moet worden voor vrijheid. Het onvoorstelbare leed dat zich destijds heeft afgespeeld en de dankbaarheid voor hoe het afgelopen is, herdenk ik elk jaar bij het kijken naar die film. En elk jaar denk ik daarbij ook aan opa en wrijf ik een paar tranen weg bij het schijnsel van de zwartwit-beelden.
Dagblad van het Noorden, 6 juni 2026
Abonneer je hier op de nieuwsbrief en de wekelijkse column van Daniël Lohues!
Website: Alderlane