Een vriend van mij loopt rond met plannen om te vertrekken. Weg uit Nederland. Het wordt hem te druk hier. Hij woont niet eens in een stad. Maar zelfs op het platteland vindt hij het te druk worden. Eigenlijk hoor ik hem er al jaren over. Hij had het vaak over Spanje. Daar iets beginnen. Altijd mooi weer. Het levensritme van de Spanjaarden stond hem ook wel aan. Tussen de middag lekker eten en dan een poosje slapen. ’s Avonds laat nog wat eten en drinken op een terras. Dat leek hem wel wat.
Maar van dat idee is hij inmiddels af. Het wordt veel te warm in het zuiden, zegt hij. En altijd mooi weer vindt hij ook niks. Nee, zijn nieuwe plan is Zweden. Een mooi, houten huis ergens bij een meer. En dan iets in de bosbouw gaan doen. In het weekend een beetje kanovaren en vissen. En altijd en overal de stilte. De stilte die hij hier zo mist. ,,Weet je nog hoe stil het op het dorp was toen we klein waren? Als het dan bouwvak was en iedereen was op vakantie. Dat was toch prachtig?”
Ik weet dat inderdaad ook nog wel. Dan was er ook bijna niemand in het zwembad. Bijna geen auto’s op de straat. Alleen een trekker af en toe. Dat had inderdaad wel wat. Nu staat er soms een rij auto’s voor het verkeerslicht te wachten van de brug tot de Duikerstraat. ,,File op Erica”, zei de visboer toen we er vanmiddag naar stonden te kijken terwijl hij mijn twee nieuwe haringen inpakte.
Ik vroeg die vriend laatst of hij niet bang was voor heimwee. ,,Heimwee kan niet erger zijn dan hoe mij het hier nu tegenstaat”, zei hij. Wat hem precies zo tegenstaat, dat krijg ik maar niet te weten. Het kan niet alleen de drukte zijn. Het is niet de politiek, het zijn niet alle ’regeltjes’ en het zijn niet ’de buitenlanders’. Het is gewoon een gevoel. Dat blijft hij maar zeggen. Het is gewoon een gevoel.
Dat kan natuurlijk heel goed. Dat heb ik ook tegen hem gezegd. En dat hij zijn hart moet volgen. Als hij echt naar Zweden wil gaan, is er niemand die hem tegenhoudt. Misschien wordt hij dan gelukkig. Want daar heb ik hem nog nooit op kunnen betrappen: gelukkig zijn.
Gisteren vroeg ik hem hoe het ervoor stond met Zweden. Hij zei dat Polen hem ook wel wat leek. Ik vroeg waarom. ,,Het is gewoon een gevoel”, zei hij.
Dagblad van het Noorden, 11 juli 2026
Abonneer je hier op de nieuwsbrief en de wekelijkse column van Daniël Lohues!
Website: Alderlane