WordPress website: Alderlane
Het is windstil. Ook de tijd lijkt stil te staan. Ik loop door een mooi landschap in Duitsland. Half uurtje over de grens. Het heuvelt er een beetje en er stroomt een rivier. De sneeuw lijkt de moderne tijd te bedekken. Net of ik door zo’n prachtig winterlandschapsschilderij uit de zeventiende eeuw loop. Het ziet er hier nu uit zoals het er altijd uitgezien heeft. En het is stil. De waan van de dag wordt verstomd door de witte deken. Dikke, oude eiken met geen enkele rechte tak hebben al vele keren zo in de sneeuw gestaan. De glooiende velden lijken in het wit, weidser dan ooit. Geen vogel te zien of te horen. De rivier is niet bevroren en stroomt zoals de eeuwigheid rustig door.
Zo vredig moet het in vervlogen tijden vaker zijn geweest, denk ik. En meteen denk ik: nee, natuurlijk niet. Er is altijd al oorlog en ellende geweest. Op deze plek hebben de Saksen misschien wel gevochten tegen Karel de Grote in de eerste helft van de middeleeuwen. Er zijn hier sporen gevonden van Romeinse aanwezigheid, 200 jaar vóór de middeleeuwen. Dat is vast ook wel knokken geweest met de plaatselijke bevolking. En de afgelopen eeuwen zal er hier ook genoeg gevochten zijn. Oja, en dan nog WO II. Hier niet ver vandaan waren kampen waar ook veel Russische krijgsgevangen vastzaten. De Emslandkampen. Wat een ellende. Zo kortgeleden nog maar. Jammer eigenlijk. Sta ik daar in een prachtig, tijdloos winterlandschap onder de indruk te zijn van hoe vredig het er is, en binnen no time denk ik aan oorlog en ellende. Komt dat door hoe het er momenteel aan toegaat in de wereld? Dat relativeren ook een keer ophoudt? Komt het doordat ik inmiddels geloof dat mensen altijd oorlog zullen blijven maken? En waarom geloof ik dat?
De zon breekt door. Het wordt nog mooier dan het al was. Zon op een sneeuwlandschap is meer dan prachtig. Het maakt dankbaar voor het bestaan. Het maakt dat je als het donker wordt lekker thuis wilt zijn bij de kachel.
Ik besluit dat ik dat ga doen. Een avond bij de kachel zitten, zonder nieuws, podcasts of X. Even de luiken dicht. De wereld buiten laten. Net als de mensen vroeger. Niet weten wat er in de wereld allemaal loos is. Gewoon even vredig, met een kaars aan, denken aan hoe mooi de wereld kan zijn.
Dagblad van het Noorden, 31 januari 2026
WordPress website: Alderlane